สวัสดีปีใหม่ค่ะ
ตอนนี้พิมพ์มากก็ไม่ได้ วาดมากก็ไม่ได้
จำศีลนอนดู anime ที่โหลดมาชาติเศษ
กะอ่านหนังสือไปพลาง ๆ
(เหมือนจะเริ่มเป็นหวัดหน่อย ๆ ด้วย ฟืด - -;)
เล่นน้ำเผื่อเราด้วยละกันนะ โฮะๆ เราคงสาดแบบ virtual อยู่แถวนี้ละ
มีความสุขมาก ๆ ค่ะ
เอนทรีชิว
แปะมิรันที่ทำเป็นปกละกัน
Color on Photoshop
Conceptในหัวตอนวาดคือ เชิด + ไม่มีคิ้ว... 555+
"มหากาพย์กู้แผ่นดิน" ตอน องค์ดำแห่งหงสาวดี
ขายแล้วฮ่ะ
ขอบพระคุณท่านที่สนใจนะเคอะ -/\-
แต่ถ้าใครอยากอ่านรายละเอียดก็อ่านรีวิวเพิ่มเติมได้ที่บลอคหมีน้ำตาล
ส่วนตัวเราว่าเป็นการ์ตูนชุดพระนเรศวรที่ทำออกมาดีที่สุดตอนนี้นะ
สนุกเลย ชอบๆ
ปล. ละก็ซื้อเล่มนี้มา
ยาแก้สมองผูก ตราควายบิน
หนังสือคู่มือการสร้างพล็อตและการใช้ความคิดสร้างสรรค์
ยาแก้สมองผูก ตราควายบิน
หนังสือคู่มือการสร้างพล็อตและการใช้ความคิดสร้างสรรค์
นัก(อยาก)เขียน จำนวนมากมีปัญหาเรื่องท่อความคิดสร้างสรรค์อุดตัน อาการของบางคนแย่พอๆ กับท้องผูก จวนจะได้ผลงานประเภท 'คิดได้ไง' อยู่รอมร่อ แต่ขับเท่าไร ก็ไม่ยอมออก และเมื่อขับออก ก็เป็นไอเดียที่ไม่ค่อยน่าดูนัก บางครั้งพิษจากของเสียที่อุดตันก็พาลทำให้เลิกเขียนไปเลย
บ่อยครั้งนักเขียนมีความคิดในหัวมากเกินไป คิดแต่เรื่องเดิมๆ มุมมองเดิมๆ เหมือนกินอาหารชนิดเดียวมากเกินไป กินแต่เนื้อ ไม่กินผัก ทำให้เกิดอาการ 'ท้องผูก' ทางสมอง ทางที่ควรทำคือล้างสมอง ลบความคิดที่วนเวียนในหัวออกให้หมด แล้วเริ่มต้นใหม่ด้วยการใช้ยาแก้สมองผูก
ยาแก้สมองผูก ตราควายบิน สูตรนี้เป็นการรวมวิธีการคิดพล็อตอย่างเป็นกระบวนการ เป็น 'ยาทางเลือก' ปรุงสูตรโดย วินทร์ เลียววาริณ ผู้เขียนวรรณกรรมแนวทดลองมานานยี่สิบปี สาธิตการทำงานให้ลงตัวระหว่างศาสตร์กับศิลป์ คุณค่าทางศิลปะกับเส้นตาย
ยาแก้สมองผูก ตราควายบิน สูตรนี้สาธิตการคิดแบบ 'คิดพล็อตทางเลือก' อย่างเป็นขั้นตอน สำหรับนัก(อยาก)เขียน ซึ่งนอกจากจะต้องอึดอย่างควายแล้ว ยังต้องมีจินตนาการเช่นนกที่บินอย่างเสรี
------------
หวังว่าจะช่วยให้คิดพลอตโดออก ฮา
แหม่ ... พูดถึงอิชั้นก็ไม่ได้พิศวาสสัตว์ดึกดำพรรพ์พันธ์นี้มากนักหรอก
ประสบการณ์ตอนเด็กก่อนจะทำบ้านนี่
ตอนก่อนเข้าห้องน้ำ (ส่วนใหญ่จะเจอในนั้น) ต้องเปิดไฟแล้วยื่นหน้าเข้าไปดู
พร้อมกะมือที่จับประตูพร้อมปิดทุกเมื่อ…
เพราะไม่รู้เป็นอะไร ปีเตอร์ส(มีหลายตัว) บ้านเรามันชอบวิ่งเข้าหาประตูที่เพิ่งเปิดอยู่เรื่อย
และเพราะมักจะเจอในห้องน้ำ ความทรงจำต่อมาคือ
ซากสิ่งมีชีวิตตัวแบน ๆ แบะ ๆ จากการโดนวัตถุกระแทก
(จะเป็นรองเท้า ไม้ตี หรืออะไรที่อยู่ใกล้มือตอนนั้นก็เถอะ)
ลอยคอตัวดำ ๆ ขณะโดนที่น้ำวนในโถส้วมดูดลงไป
ถ้าโชคดี(?)จะเห็นมันโบกขาหยอยๆกลางอากาศโชว์ระหว่างลอยคอไปด้วย
พอทำบ้านเสร็จมันก็หายหัวไป
มาเจออีกทีตอนเรียน มหาลัยแล้วอยู่หอ
ด้วยความที่หอพักเอเชี่ยนเกมส์รักนักศึกษาคณะนี้มากก
(เพราะชอบทำห้องอ่านหนังสือรวมเค้าวินาศสันตะโรตอนจะส่งโปรเจคต์
(ตรูทำแล้วเก็บทุกครั้งนะเฟ้ย... = =+))
พอขึ้นป.โท เลยโดนจับไปอยู่รวมกันซะเลย
เป็นชั้นล่างของหออาจารย์อีกโซนนึง
เยี่ยม เข้าทาง จะได้ขนของ (และปีน) ออกจากหอง่าย ๆ
อย่าเพิ่งเบื่อว่าคนเขียนออกทะเลไปไหน.... จะเล่าละๆ
(เกือบลืมแล้วเหมือนกันว่าพูดเรื่องปีเตอร์อยู่)
นั่นแหละ พออยู่ชั้นล่าง สัตว์ประหลาดถึงชอบมาเยี่ยมเยือนบ่อย ๆ
ในหอข้าวของเราจัดชิดมุมหมด เพราะต้องทำรายงานบ่อย ๆ
แต่ไอ้ปีเตอร์ แมรี่แฟนมัน และวงศาคณาญาติแถวนี้ดันชอบที่มืด ๆ แล้วโผล่มาให้ตกใจเล่น
เช่น
บน หมอน ตรู T[]T (ตอนก่อนนอนด้วย)
แล้วก็วิ่งเข้าซอกห้องไป ซะงั้น
นั่นมันตีสองแล้วนะโว้ย....
ถึงกะพานิค กระโดดย๊องแย๊งหาตัวมันกะเมด
ไม่เป็นอันนอน (เดี๋ยวมันมานอนด้วยอีก)
กว่าจะเล่นซ่อนหากันเจอแล้วไล่ออกจากห้องได้ก็ปาไปตี 4
เอาเวลานอนตรูคืนม๊าาา
อีกเรื่อง
ที่กินข้าวใกล้ๆ ออฟฟิศเก่า
ตอนแรกจะมีโต๊ะกินข้าววางๆ กันหลายแบบ
เราก็งงว่าทำไมพวกพี่ในออฟฟิศไม่นั่งกินที่โต๊ะ
ที่ทำระแนงเป็นซี่ ๆ บนผิวโต๊ะ
มาถึงบางอ้อก็ตอน
ฝูงลูกแมงสาบตัวที่ยังไม่ค่อยดำ
มันกรูกันขึ้นมาบนโต๊ะแบบไม่กลัวว่าคนนั่งอยู่เต็ม และกลางวันแสกๆ
ใครยกจานข้าวทันก็ยกไปที่อื่น ไม่ทันก็ต้องสังเวยข้าวเที่ยงให้มันไป
จะเห็นคนวงแตกฮือ เป็นระยะ ๆ (แต่ก็ต้องนั่งเพราะว่ามันไม่มีที่อะนะ -_-)
แต่รู้สึกทางสถานที่จะเก็บโต๊ะแบบนั้นไปหมดละ
เป็นบุญของพนักงานแถวนั้นมาก
จบ
ไม่แถกต่อละ
พูดเรื่องดำ ๆ มาพูดเรื่องขาว ๆ มั่ง
เสก็ตทั้งหลาย...ที่ขาวไปหมดเล้ย
ยังไม่ลงสีซักกะรูป ฮากกกกก
(แล้วไหนจะแอนโธดีเกรย์อีก... เดี๋ยวทำ 3p เลยดีมั้ยนั่น หึหึหึ)
