TAG ปีเต่อร์

posted on 31 Mar 2007 19:02 by waenaglariel in -talk-

แหม่ ... พูดถึงอิชั้นก็ไม่ได้พิศวาสสัตว์ดึกดำพรรพ์พันธ์นี้มากนักหรอก
ประสบการณ์ตอนเด็กก่อนจะทำบ้านนี่
ตอนก่อนเข้าห้องน้ำ (ส่วนใหญ่จะเจอในนั้น) ต้องเปิดไฟแล้วยื่นหน้าเข้าไปดู
พร้อมกะมือที่จับประตูพร้อมปิดทุกเมื่อ…
เพราะไม่รู้เป็นอะไร ปีเตอร์ส(มีหลายตัว) บ้านเรามันชอบวิ่งเข้าหาประตูที่เพิ่งเปิดอยู่เรื่อย
และเพราะมักจะเจอในห้องน้ำ ความทรงจำต่อมาคือ
ซากสิ่งมีชีวิตตัวแบน ๆ แบะ ๆ จากการโดนวัตถุกระแทก
(จะเป็นรองเท้า ไม้ตี หรืออะไรที่อยู่ใกล้มือตอนนั้นก็เถอะ)
ลอยคอตัวดำ ๆ ขณะโดนที่น้ำวนในโถส้วมดูดลงไป
ถ้าโชคดี(?)จะเห็นมันโบกขาหยอยๆกลางอากาศโชว์ระหว่างลอยคอไปด้วย

พอทำบ้านเสร็จมันก็หายหัวไป
มาเจออีกทีตอนเรียน มหาลัยแล้วอยู่หอ
ด้วยความที่หอพักเอเชี่ยนเกมส์รักนักศึกษาคณะนี้มากก
(เพราะชอบทำห้องอ่านหนังสือรวมเค้าวินาศสันตะโรตอนจะส่งโปรเจคต์
(ตรูทำแล้วเก็บทุกครั้งนะเฟ้ย... = =+))
พอขึ้นป.โท เลยโดนจับไปอยู่รวมกันซะเลย
เป็นชั้นล่างของหออาจารย์อีกโซนนึง
เยี่ยม เข้าทาง จะได้ขนของ (และปีน) ออกจากหอง่าย ๆ
อย่าเพิ่งเบื่อว่าคนเขียนออกทะเลไปไหน.... จะเล่าละๆ
(เกือบลืมแล้วเหมือนกันว่าพูดเรื่องปีเตอร์อยู่)

นั่นแหละ พออยู่ชั้นล่าง สัตว์ประหลาดถึงชอบมาเยี่ยมเยือนบ่อย ๆ
ในหอข้าวของเราจัดชิดมุมหมด เพราะต้องทำรายงานบ่อย ๆ
แต่ไอ้ปีเตอร์ แมรี่แฟนมัน และวงศาคณาญาติแถวนี้ดันชอบที่มืด ๆ แล้วโผล่มาให้ตกใจเล่น
เช่น
บน หมอน ตรู T[]T (ตอนก่อนนอนด้วย)
แล้วก็วิ่งเข้าซอกห้องไป ซะงั้น
นั่นมันตีสองแล้วนะโว้ย....
ถึงกะพานิค กระโดดย๊องแย๊งหาตัวมันกะเมด

ไม่เป็นอันนอน (เดี๋ยวมันมานอนด้วยอีก)
กว่าจะเล่นซ่อนหากันเจอแล้วไล่ออกจากห้องได้ก็ปาไปตี 4

เอาเวลานอนตรูคืนม๊าาา

อีกเรื่อง
ที่กินข้าวใกล้ๆ ออฟฟิศเก่า
ตอนแรกจะมีโต๊ะกินข้าววางๆ กันหลายแบบ
เราก็งงว่าทำไมพวกพี่ในออฟฟิศไม่นั่งกินที่โต๊ะ
ที่ทำระแนงเป็นซี่ ๆ บนผิวโต๊ะ
มาถึงบางอ้อก็ตอน
ฝูงลูกแมงสาบตัวที่ยังไม่ค่อยดำ
มันกรูกันขึ้นมาบนโต๊ะแบบไม่กลัวว่าคนนั่งอยู่เต็ม และกลางวันแสกๆ
ใครยกจานข้าวทันก็ยกไปที่อื่น ไม่ทันก็ต้องสังเวยข้าวเที่ยงให้มันไป
จะเห็นคนวงแตกฮือ เป็นระยะ ๆ (แต่ก็ต้องนั่งเพราะว่ามันไม่มีที่อะนะ -_-)
แต่รู้สึกทางสถานที่จะเก็บโต๊ะแบบนั้นไปหมดละ
เป็นบุญของพนักงานแถวนั้นมาก

จบ
ไม่แถกต่อละ

พูดเรื่องดำ ๆ มาพูดเรื่องขาว ๆ มั่ง